Welkom Bij Metal Archives!
Welkom mede Metal liefhebbers en welkom bij Metal Archives! Ik hoop dat dit een grote site in de Metal Reviews wereld word! Ik zal zoveel mogelijk Metal Album Reviews plaatsen, hopelijk zijn er meer die dat willen zodra ik de boel op zaken heb gestelt

Kan je de review niet vinden die je wilt? Gebruik dan de Zoekfunctie bij het Archief en typ de bandnaam in en je ziet alle reviews van die band!

Metal Archives Forum

Hieronder zijn links naar de bands die de meeste reviews hebben, klik op xe9xe9n van de onderstaande links om tegaan naar een band pagina in Metal Archives, waar je links ziet van alle reviews van de desbetreffende albums/dvds.

Dream Theater
Iced Earth
Iron Maiden
Megadeth
Metallica

Vergeet niet een reactie achtertelaten op de reviews

Na de Iron Maiden reunie in de eind jaren 90 was Iron Maiden een tijdje on tour voor Ed Hunter en daarna namen ze een nieuw Studio Album op in 2000 genaamd Brave New World. Het kwam uit op nr 7 in de Britse Charts. Iron Maiden was weer terug en dat lieten ze zien met Brave New World, ik vind het niet zo’n geweldig album en ik ga nu uitleggen waarom.

Het album opent verassend goed met het harde lekkere The Wicker Man wat tevens de eerste single was van het album, het heeft een goed intro en de solo is geweldig, topper van het album. Dan volgt de 2e kraker van de cd, Ghost Of The Navigator, een mooi lang nummer met afwisselende tempo’s en een lekker solo. Brave New World zelf volgt daarna en is ook een goed nummer. Dan de 3e kraker, Blood Brothers, een geweldig nummer met prachtige lyrics en geweldig gitaarwerk, en xe9xe9n van Janick Gers beste solos ooit, echt, die solo geeft me nu nog kippenvel. Dan komt The Mercenary, een aardig nummer, niet meer niet minder, alleen iets telang. Dan komt de 1e misser van het album, Dream Of Mirrors is lang en naar mijn mening saai, een paar minuutjes is het leuk maar dan begint het gewoon de vervelen. The Fallen Angel is ook goed maar ook iets telang. The Nomad, vind ik lang saai en gewoon naar mijn mening niet goed, ik vind het zelfs xe9xe9n van Maiden’s slechtste nummers. Out Of The Silent Planet de 2e en tevens laatste single van het album is wel een enorm goed nummer, en is jammer genoeg maar een aantal keer live gespeeld. The Thin Line Between Love & Hate is ook redelijk met een mooi muzikaal stuk erin.

Conclusie: Ik kan niet zeggen dat ik het een goed album is, maar het is ook niet slecht, en omdat het de comeback voor Iron Maiden was, en gewoon best een redelijke cd is, geef ik het toch een 75 / 100.

Tracklist:

1. The Wicker Man
2. Ghost Of The Navigator
3. Brave New World
4. Blood Brothers
5. The Mercenary
6. Dream Of Mirrors
7. The Fallen Angel
8. The Nomad
9. Out Of The Silent Planet
10. The Thin Line Between Love & Hate

Score: 75 / 100

Review Door Justin

Hier de review van Lordi – Get Heavy

Het album is in 2002 uitgegeven door BMG Finland, en was het eerste album van de band Lordi.

Het album begint met Scarctic Circle Gathering, een kort, mysterieus nummer. Het is meer een intro dan een nummer, want echte muziek wordt er niet gemaakt. Wel is de sfeer meteen gemaakt. Na deze spannende intro krijgen we het titelnummer, Get Heavy. Anders dan wat de pakken van de band doen vermoeden, is de muziek niet heel gruwelijk, maar ‘doodgewone’ heavy metal.

Hierna komt The Devil is a Loser (maar al te waar). Ook alweer zo’n lekker nummer in de Lordi-stijl. Erg goed is de bridge, met het donkere, bijna gegrunt. Rock the Hell Outta You, en dat doen ze. Ze gaan verder met waar ze mee bezig waren, namelijk goede muziek maken. De volgende nummers zijn allemaal erg goed, maar verder niet veel bijzonders.

Hellbender Turbulence begint met een mooie intro op het keyboard, waarna de standaard rock weer begint. Biomechanic Man begint en eindigt met een robot, en ook dat nummer gaat verder met waar we inmiddels al zo’n 25 minuten naar luisteren. Last Kiss Goodbye geeft de indruk dat het het rustigste nummer van de cd is. Misschien komt dat door de geweldige keybordpartij die er telkens weer doorheen komt, want eigenlijk is ook dit nummer behoorlijk heftig.

De volgende 2 nummers zijn niet heel bijzonder, en we eindigen deze cd na zo’n 38 minuten met het nummer 13. Dit nummer kan zich qua vaag- en mysterieusheid meten aan de intro.

Pluspunten: boekje met songteksten en ‘mooie’ foto’s en tekeningen, grappig vormgegeven playlist op het boekje, de cd is afspeelbaar op pc’s

Minpunten: de cd is vrij kort, nog geen 40 minuten, hij is niet afspeelbaar op dingen zoals discmans en macs, en het duurt vrij lang voordat hij wordt geleverd (voordat ik hem had was ik 3 maanden verder)

Conclusie: Toch een goede cd, ondanks de korte playlist, hij is het wachten zeker waard.

Tracklist:

01. Scarctic Circle Gathering
02. Get Heavy
03. The Devil is a Loser
04. Rock The Hell Outta You
05. Would You Love A Monsterman
06. Icon Of Dominance
07. Not The Nicest Guy
08. Hellbender Turbulence
09. Biomechanic Man
10. Last Kiss Goodbye
11. Dynamite Tonite
12. Monster Monster
13. 13.

Score: 89 / 100

Review Door Leon

Ride the Lightning het tweede album van Metallica verscheen in 1984. Het was de opvolger van “Kill ‘Em All” en de voorganger van “Master of Puppets”. Deze drie albums zijn enigszins aan elkaar verwant, de muziek die deze albums bevatten is snel en strak. Op latere albums is de band andere wegen ingeslagen (soms succesvol). De metal die Metallica op de eerste drie platen liet horen was zeer vernieuwend, in die periode verrichte Metallica nog muzikaal pionierswerk.

Van de drie aangehaalde albums is Ride the Lightning dus de tweede en dat is goed te horen. Het album klinkt, in vergelijking met “Kill ‘em All” een stuk georganiseerder, de muziek is afwisselender en de zang van James Hetfield is zich gaan ontwikkelen in de richting van het geluid dat we van hem kennen op de latere albums (Master of Puppets en volgenden). De muziek is minder compact en strak dan op Master of Puppets, ik kan dat wel waarderen de plaat klinkt hierdoor minder steriel.
Het album begint sterk met de nummers “Fight Fire with Fire”, “Ride the Lightning” en “For Whom the Bell Tolls”

Dan komt “Fade to Black”, het schijnt dat dit nummer gaat over tiener-zelfmoorden. Het zeurderige refrein en de tekst, die inderdaad nauw aansluit bij wat je van tieners in een identiteitscrisis zou verwachten, maken dat ik het niet zo’n fijn nummer vind. Velen zweren bij dit nummer, maar mijn “cup of tea” is het niet.
Met “Trapped under ice” wordt het alweer beter.
Het daaropvolgende “Escape”kent een ontzettend catchy refrein en zit goed in elkaar.
Het aan het bijbelboek Exodus refererende “Creeping Death” is het hoogtepunt van te plaat. Het nummer brengt de dood van de eerstgeborenen der Egyptenaren zoals het hoort: hard, dreigend en onverbiddelijk.
De afsluiter, het instrumentale “Call of Ktulu” , kan zich meten met die andere instumental van de band: “Orion” (van het album: Master of puppets). Het is een waardige afsluiter van deze zeer sterke plaat.

Concluderend de plaat brengt snoeiharde metal die melodieus genoeg is om in het hoofd van de luisteraar te blijven rondzwerven. Bijna alle nummers kennen stukken die je al snel mee kunt neurixebn of desgewenst zingen.
Een zeer goed album.

Tracklist:

01. Fight Fire With Fire
02. Ride The Lightning
03. For Whom The Bell Tolls
04. Fade To Black
05. Trapped Under Ice
06. Escape
07. Creeping Death
08. The Call Of Ktulu

Score: 95 / 100

Review Door Butch

Ik heb besloten Metal Archives weer leven in teblazen aangezien de site nog steeds redelijk populair is. Ik zal zo nu en dan weer een paar reviews plaatsen

Rock on!

En dan nu de review van Metallica – Kill ‘Em All

Het werd in 1983 uitgebracht door Megaforce records en was het eerste album van Metallica. Dit album is het begin van hun ‘World domination’ zoals Ulrich het later zelf zei. Het is een van de hardste, zo niet hxe9t hardste album dat ze ooit gemaakt hebben, en het klinkt behoorlijk vet.

Het eerste nummer is Hit The Lights, en dat brengt de stemming er al meteen in. Na een stevige intro gaan we over in iets wat het beste omschreven kan worden als ‘Ruig Raggen’, wat behoorlijk goed uit de verf komt. The Four Horseman gaat in dezelfde richting, maar is iets langzamer en rustiger. Ook Motorbreath en Jump In The Fire gaan door in die stijl. (Anesthesia) Pulling Teeth steekt er in originaliteit behoorlijk bovenuit. Het is een bassolo waarbij heel veel gebruik wordt gemaakt van het wah-wahpedaal. Dat het origineel is wil nog niet meteen zeggen dat het ook heel goed is, ik vind het pas echt goed worden vanaf de inzet van de drums na ongeveer 2:30 minuten.

Na deze toch wel heel aparte ervaring gaan we verder met Whiplash, en ik moet zeggen, je loopt kans een behoorlijke whiplash op te lopen met dit nummer. Jazeker, hij is erg goed! We vervolgen met Phantom Lord. Het nummer begint donker, maar wordt met het invallen van de gitaren en drums heel wat helderder. Niet heel geweldig, gewoon een lekker nummer. Daarna komt No Remorse. Het begint met een mooie gitaarsolo, waarna het iets inzakt, maar niet genoeg om een slecht nummer te worden.

Nu komt Seek And Destroy, een nummer dat ik persoonlijk erg goed vind, het was een van de eerste nummers van Metallica die ik hoorde en ik kan hem inmiddels bijna dromen. Het begint met een stevige riff die nog vaker terugkomt. Verder is het gewoon goed ragwerk, en mag ik jullie ook even wijzen op de extreem moeilijke drumpartij (ik moest er zelf een verzinnen, zo moeilijk was ie). Het laatse nummer, Metal Militia, is een prachtige uitsmijter. Kei- en keihard, en, geloof me, ik ben wel wat gewend! Prachtig riffwerk, goede drums, vette zang, wat wil je nog meer?

Conclusie: Kill ‘Em All is een klassieker, en niet alleen doordat het Metallica’s eerste nummer is. Het is gewoon geweldig goed, en dat op zo’n jonge leeftijd van de bandleden. Een must-have voor iedere fan!

Tracklist:

01. Hit the Lights
02. The Four Horsemen
03. Motorbreath
04. Jump In the Fire
05. [Anesthesia] – Pulling Teeth
06. Whiplash
07. Phantom Lord
08. No Remorse
09. Seek & Destroy
10. Metal Militia

Score: 90 / 100

Review Door Leon

Nou ga er eens voor zitten, ik ga namelijk de Slayer klassieker reviewen. Namelijk Reign in Blood.

Als de cd in het cd laatje geplaatst word en ik op play druk word ik me stoel ingeslingerd, met het machtige begin van Angel of Death. Riffs worden in een razend tempo of me afgevuurd en de engel des doods staat op om me te begeleiden in deze rit van hellse snelheid. In het midden van het nummer lijkt het wat langzamer te gaan, maar dan ineens word het tempo weer heerlijk opgevoerd. Dit kan niet anders dan live een kraker zijn.

Hierna gaan we over in Piece by Piece, dat lekker begint, en zodra de zange begint in tempo opgevoerd word. Dit is weer een lekker snel nummer. De lyrics zijn heerlijk meebrulbaar. Verder is er niet veel te zeggen over dit nummer.

Necrophobic is het korste nummer op de cd en volgens mij ook het snelst, in ieder geval wel qua zang. Dit is gewoon een raggend pit nummer. Verder niet veel over te zeggen

Altar of Sacrifice stampt er gelijk in, niks intro gelijk beginnnen. We gaan gewoon verder in het zelfde tempo. Er zit een aanstekelijke melodie in de riff, wat het nummer erg lekker maakt. De solo’s in dit nummer vind ik ook erg gaaf vooral de wat langzamere aan het eind van het nummer.

Na het langzame eind, rollen we Jesus Saves in met een mid-tempo riff, die echt onwijs gaaf is. Na een tijdje aanstekelijk te hebben gewerkt gaan we weer over in een snel stuk, waarin ook de zang erbij komt. Echt een geweldig nummer en 1 van mijn favorieten op de cd.

Criminally Insane begint eens niet gelijk met de gitaren, maar met de drums en niet eens snel. Nee er word lekker langzaam naar een sneller tempo gewerkt, maar als het hek van de dam is dan is dat het ook. We gaan crimineel te keer.

Reborn knalt er wel weer gelijk in en is ook geen onzin nummer. Ik vind het alleen niet echt een bijzonder nummer. Wel lekker maar niet het hoogtepunt voor mij.

Epidemic gaat gewoon door waar Reborn gestopt was. Lekker knallen met een meebrulbaar refrein. Verder vind ik dit ook een normaal, leuk nummer, maar niet bijzonder.

Postmortem lijd ons naar het einde van de cd, maar voordat we daar zijn moeten we eerst door dit geweldige nummer heen. Het begint heel rockend en zo blijft het ook bijna het hele nummer, voordat Raining in Blood begint gaat Postmortem nog even door en dat met een niet misverstaande snelheid.

Als dat wegvalt komen we bij misschien wel het bekendste stuk in metal wereld Raining Blood is opkomst. tada dam, tada dam. Dit leid ons dieper en dieper onze stoel in en dan komt het moment dat de bekende melodie opkomt waardoor je niets anders wil dan als een bezetene uit je dak gaan. Geweldige afsluiter die voor mij als hoogtepunt op de cd komt.

Na deze cd gehoort te hebben, kan je niets anders doen dan met verbazing in je stoel blijven zitten en maar bedenken hoe het mogelijk is in zo een korte tijd een geweldige muziek op je af te vuren.

Tracklist:

01. Angel of Death
02. Piece by Piece
03. Necrophobic
04. Altar of Sacrifice
05. Jesus Saves
06. Criminally Insane
07. Reborn
08. Epidemic
09. Postmortem
10. Raining Blood

Score: 98 / 100

Review Door Orklord

Metal Archives heeft nu ook een forum!

Metal Archives Forum

Registreer en praat met ons over Metal en dergelijken

Iced Earth bracht in 2001 de opvolger van Something Wicked This Way Comes uit. Deze cd staat vol met nummers gebasseerd op figuren/monsters uit horror films ( op Ghost Of Freedom na dan ), wat de titel van dit album al deed verwachten. Dit is een enorme harde plaat, een lekkere beuk plaat, maar is dit ook een goede cd? Dat zal ik in deze review uit de doeken doen.

Het nummer begint lekker met een mooi gitaar intro. Een beetje Metallica-achtig, om een nummer rustig telaten beginnen en na een minuutje ( hier 43 seconden ) los tebarsten in beukwerk ( denk maar aan Battery, Fight Fire With Fire en Blackened ). De schreeuw van Barlow breekt de ban en het feest begint. Dit is een lekker hard en snel nummer, wat een goede opener is. Hierna gaan we naar de eerste epic van het album, Damien. Zoals de naam al doet verwachten, is dit een lekker duister nummer, dat begint met een lekker bass intro en een koor. Dit nummer is 9 minuten ( ! ) en verveelt geen enkel moment.

Oh mijn man, Iced Earth blaast je speakers nu op met het keiharde Jack, dit nummer is gewoonweg snoeiharde Thrash, waar de heren van Metallica jaloers op zouden zijn, heerlijk. Hierna gaan we het wat rustiger aan doen met de ballad Ghost Of Freedom, wat niet slecht is, maar wel het minste nummer. Nu gaan we vrolijk verder met Im Ho Tep, een lekker Egyptisch klinkend nummer.

Nu gaan we naar de drie andere nummers die mij niet zo boeien, ze zijn wel goed, maar halen het niveau van de rest gewoon niet. Nu gaan we naar het prachtige Dracula, een Iced Earth klassieker, zonder enige twijfel, echt een geweldig nummer, met de lekkere hoge zang van Barlow. Dan gaan we naar de 2e en laatste epic, The Phantom Of The Opera Ghost, wat ook een geweldig nummer is. Dit nummer heeft ook een 2e persoon die meezingt, niet Schaffer, maar een vrouw! Dit nummer is geweldig met heerlijk riff werk van Schaffer. Hierna gaan we naar de Maiden cover Transylvania, die niet echt speciaal is, gewoon de Maiden versie maar dan een paar versnellingen harder en sneller, wat teverwachten was natuurlijk.

Dit is een goed album, maar heeft ook een paar mindere nummers, dit haalt het cijfer een aantal punten naar beneden. Dit was overigens het laatste album met Mathew Barlow, de man die Iced Earth met zijn stem maakte wat het was, dit is ontzettend jammer, want ik vind Tim Owens een goede zanger, maar niks vergeleken met deze legende.

Tracklist:

01. Wolf
02. Damien
03. Jack
04. Ghost Of Freedom
05. Im Ho Thep [The Pharaoh's Curse]
06. Jeckyl and Hyde
07. Dragon’s Child
08. Frankenstein
09. Dracula
10. The Phantom Of The Opera Ghost
11. Transylvania [Iron Maiden Cover]

Score: 81 / 100

Review Door Justin

Het album is in 1976 (in Amerika pas in 1981) uitgebracht door Epic Records.

Het eerste nummer is gelijk de titelsong, Dirty Deeds Done Dirt Cheap. Het is een lekker nummer zoals we dat van AC/DC gewend zijn, met zo’n heerlijke nutteloze tekst, die je in veel van hun nummers tegenkomt. DDDDC word opgevolgd door Love at First Feel, een redelijk goed nummer, helemaal in de stijl van AC/DC. Hierna komt Big Balls, die ik een stuk minder geslaagd vind. De muziek is goed, maar de zang laat heel erg te wensen over, waarschijnlijk door de echt TE vage teksten, waarmee ze volgens mij gewoon willen roepen ‘We’ve got big balls!’, Wat natuurlijk wel waar is, maar om daar een heel nummer van te maken…laat dan maar zitten okee? (trouwens wel leuk als je in een melige bui bent.)

Het volgende nummer, Rocker, is lekker snel en swingend. De tekst is niet echt heel erg origineel (er word maar liefst 17 keer ‘I’m a rocker, I’m a roller.’ Gezegd op een totaal van 34 zinnen, oftewel de helft van de zinnen is exact hetzelfde.) Een lekker nummer. Het volgende nummer, Problem Child, is net zoals bij bijna alle nummers op deze cd gewoon een lekker AC/DC nummer, veel meer valt er niet over te zeggen. Hetzelfde geldt voor There’s Gonna Be Some Rockin’, Ain’t No Fun (Waiting Round To Be A Millionaire) (beetje vreemde naam voor een bekende band als AC/DC Razz)

Ride On is daarentegen een veel langzamer nummer met een behoorlijke grungy tekst. Het klinkt bijna als een ballad, alleen jammer van Bon Scotts rauwe stem, maar juist door die stem klinkt dit nummer behoorlijk goed en origineel. Het laatste nummer, Squealer, begint rustig, maar wordt later wat heftiger

Ik kan aan dit album niet echt minpunten ontdekken, tenzij je Big Balls iets te melig vind.

Conclusie: DDDDC is een goed album, en kan meedraaien met de top.

Tracklist:

01. Dirty Deeds Done Dirt Cheap
02. Love At First Feel
03. Big Balls
04. Rocker
05. Problem Child
06. There’s Gonna Be Some Rockin’
07. Ain’t No Fun (Waiting Round To Be A Millionaire)
08. Ride On
09. Squealer

Score: 87 / 100

Review Door Leon